Leo is sinds kort lid bij WmjW en geeft deze middag een presentatie over poëzie. Echter voordat hij aan zijn presentatie begint, vertelt Leo ons iets over het hoe en waarom hij zich bij WmjW aangesloten heeft. Hij citeert daarbij Jules Deelder: "De omgeving van de mens is de medemens" en daarmee is de aansluiting met poëzie deze middag gemaakt. Leo Nooteboom is voor veel Veenendalers bekend als tandarts en het zal daarom ook geen verbazing wekken dat Leo zijn presentatie begint met ons aan de tand te voelen. Hij stelt ons een aantal vragen om te bepalen wat ons niveau wat betreft poëzie is. Gelukkig zitten er geen gaatjes in onze poëziekennis en zijn we 'dik' geslaagd. Leo kan van start gaan. Enige tijd geleden, toen ik Leo voor het eerst ontmoette, gaf Leo aan dat hij bij ons ook wel een poëzie lezing wilde geven. Waarschijnlijk keek ik enigszins bedenkelijk, want Leo voegde daar direct aan toe dat dat helemaal niet saai hoefde te zijn. En zeker achteraf heeft hij volkomen gelijk. Met een pakkend verhaal, met op de juiste momenten een flinke dosis humor, zijn we vanaf het begin nauw betrokken bij zijn presentatie.
Hij begint over wat we onder poëzie moeten verstaan. En dat is nog niet eens zo eenvoudig. Dichters proberen zelf al eeuwenlang te omschrijven wat poëzie is. Leo geeft de kaders aan van wat hij als poëzie beschouwt: "Poezie moet beeldend zijn, abstracte begrippen van liefde, lente en vrijheid moeten een plaats hebben binnen een gedicht". Een mooie en ware omschrijving. Leo vertelt ons verder over de bron van de poëzie. Waarschijnlijk ligt de bron in Mesopotamië. Vanuit Mesopotamië maken we vervolgens een interessante reis naar onze huidige tijd en naar de pauze. Die pauze had iets opmerkelijks. Enkele weken geleden hadden Ard Veldt en Leo elkaar gesproken en Leo had aangegeven dat hij bang was dat zijn presentatie misschien een beetje flauw gevonden zou worden. Waarop Ard opperde dat hij dan wel voor iets hartigs zou zorgen. Dat hartigs waren saucijzenbroodjes, waar wij in de pauze van mochten genieten (top Ard!!) na de overigens alles behalve flauwe presentatie van Leo. Na de pauze vertelt Leo ons over de "Vijftigers". Een nieuwe generatie dichters waar het spontane proces van dichten belangrijker was dan het product. Daarna volgen oa dichters als Neeltje Maria Min en dichters van onze tijd. Maar links- of rechtsom zien we dat dichters vaak diepe gevoelens proberen te vertolken in zo weinig mogelijk woorden en dat zal zo zijn oorzaak hebben. Voor deze gevoelens zijn misschien wel geen of in ieder geval te weinig woorden voorhanden. Ieder voor zich zou dat kunnen herkennen. Leo heeft dat goed begrepen en juist om het uiten van zijn persoonlijke gevoelens en visie was deze presentatie een wel zeer waardevolle!!
Dank je Leo!!!!!!
___________________________
Vorige activiteit
1 februari 2023 Lezing Gemeente Veenendaal Energie
___________________________